Over Kleine ziel

Als miskramen zo vaak gebeuren, waarom praat er dan niemand over?

Als je een positieve zwangerschapstest in je handen hebt, dan kan je je geluk vaak niet geloven. Vlak daarna begint al het plannen van de kinderkamer, welke reis gaan we nog doen, hoe ga ik dit op mijn werk aanpakken en wanneer vertel ik het mijn familie en vrienden? Je hele leven staat op zijn kop.

Maar helaas is niet elke zwangerschap een mooi en geweldig verhaal. Sterker nog: ongeveer 10-15% van alle zwangere vrouwen maakt een miskraam mee binnen de eerste 12 weken van de zwangerschap. Sommigen verliezen echter ook later een kind, soms zelfs kort voor de geboorte. Er zijn vrouwen die herhaalde miskramen krijgen en vrouwen die alleen zwanger zijn geworden met IVF of ICSI en de zwangerschap eindigt onverwachts en daarmee ook een droom - hun toekomst. Het is niet ongewoon dat een verbrijzelde droom verandert in een tastbaar trauma. Dit komt omdat miskramen ook een belasting vormen voor de volgende zwangerschap, vooral in het eerste trimester.

Hoeveel aandacht krijgen deze vrouwen überhaupt voor hun verdriet? Hoe ga je op je werk ermee om? Meld je je ziek? Wat vertel je je vrienden en familie? Of de buurvrouw? Woorden als “oh wat jammer, maar het was vast niet gezond, dus het is dan ook vast beter zo” krijgen vrouwen te horen terwijl ze zich zo ontzettend verloren voelen.

Kleine ziel is ontstaan met het doel dat geen enkele vrouw zich meer alleen moet voelen in zo’n situatie. Bijvoorbeeld wanneer ze net van de echoscopiste te horen heeft gekregen dat het hartje van haar baby gestopt is met kloppen. Wanneer ze in het ziekenhuis wacht op de afspraak met de gynaecoloog om de medicatie te bespreken voor de kleine bevalling van het dode embryo of in de wachtkamer zit en wacht tot ze wordt geroepen voor de curettage, of als ze weken later ’s avonds nog steeds thuis zit met een verlamd gevoel en plotseling ongelooflijk verdrietig is, terwijl de dag eigenlijk heel leuk was.

Op Kleine ziel vertellen vrouwen met een miskraam over hun ervaringen, hun verdriet, hun twijfels en wat hen uit dit dieptepunt heeft geholpen. En dat ze zelden de hoop hebben opgegeven. Want uiteindelijk houden de meesten ook hun droomkind in hun armen, wat het verdriet niet onvergetelijk maakt, maar hen ermee verzoent.

Zo helpen ze vrouwen die iets soortgelijks is overkomen. En misschien ook een beetje aan zichzelf, want veel vrouwen geven aan dat het opschrijven van hun verhaal hen heeft geholpen, omdat ze hun gevoelens de ruimte hebben gegeven en hun verdriet een plek hebben kunnen geven.

Laat ons er samen voor zorgen dat niemand dit alleen moet doen door ons verhaal te delen en er geen taboe-thema van te maken.