Het thema miskraam is in het algemeen al lang een taboethema, maar hoe zit het eigenlijk met de mannen die een miskraam hebben meegemaakt? Ja, juist. De mannen.
Een heel belangrijk onderwerp waar we het allemaal veel te weinig over hebben. Als iemand erbij stilstaat dat een vrouw een miskraam heeft gehad, dan draait het meestal ook om de vrouw alleen. “Hoe gaat het met je? En je lichaam? Trek je het een beetje?”, maar wat is dan met de man naast de vrouw? De man die dacht dat hij vader zou worden? Die ermee bezig was, in zijn hoofd, al het babybedje in elkaar te zetten; die zich verheugde op een kleintje dat hij straks vast mocht houden voor de eerste keer; om zijn 3 jaar oude kind voor te stellen aan zijn kleine zusje of broertje straks? En wie precies vraagt nou eigenlijk de mannen hoe het met hen gaat? Of zij iets nodig hebben? Of zij even thuis moeten blijven van hun werk?
Ja, de miskraam vindt plaats in het lichaam van de vrouw, maar hij laat zijn sporen in het hart van een vrouw net zo achter als bij een man. Ik vroeg me tijdens mijn miskramen af hoe het voor mijn man voelde en heb hem dat uiteindelijk ook gevraagd, bij beide keren. Heel eerlijk? Hij lag met mij in bed en we hebben samen gehuild. Alles andere was ook niet logisch voor ons. Onze harten waren gebroken. En toch stond hij 2 uur later met een bosje bloemen voor mij, kookte, maakte me thee en bracht onze vrienden op de hoogte. Hij ving alles op voor mij. Hij voelde zich hulpeloos… terwijl zijn hart net zo gebroken was.
Hij vond ook wel de afleiding in het doorgaan met het leven, het sterk zijn voor mij in de hoop me daarmee te kunnen steunen en het allemaal iets lichter voor me te maken. Uiteindelijk hebben we beide gerouwd. Soms met elkaar, soms apart van elkaar en iedereen op zijn eigen manier. Een feit is dat we na de eerste miskraam 6 maanden nodig hadden om te rouwen, het een plek te geven. En dat was niet omdat alleen ik dat zo voelde, nee! Mijn man heeft als eerste gezegd dat hij niet meteen door kan en wil gaan met het proberen om opnieuw zwanger te worden. Hij sprak uit wat ik voelde, zonder dat hij het wist.
Wat ik hiermee wil zeggen is dat ik denk dat mannen hun verdriet veel meer in stilte beleven, misschien ook omdat het niet zo voelt dat ze verdrietig mogen zijn naast de vrouw die er ook lichamelijk doorheen moet. Dit is bijvoorbeeld wat ik van mijn man hoorde: “Ja, maar voor jou is het zo veel erger”. Nee. We zijn beide ons kleine zieltje verloren. Hij net zo als ik. En dat doet pijn. Altijd.
Zonder mijn man had ik deze moeilijke tijd niet gered. Maar wat mij dus ook hielp, was samen met hem te kunnen rouwen. Erover praten of in stilte. Hij deed het samen met mij en daar ben ik eindeloos dankbaar voor.
Vraag dus ook de mannen hoe het met hen gaat en stuur hen een extra portie liefde op. Is het een gekookte maaltijd of een extra knuffel, een belletje met: “ik ben er voor je”. Het gevoel geven iemand en zijn verdriet te zien, heeft niet veel woorden of acties nodig. Belangrijk is dat we de mannen hierin niet vergeten, want hun droom van het vader-worden is net stukgegaan.
Oh ja, en wat ik nog wilde zeggen: er zijn ook relaties tussen 2 vrouwen, 2 mannen, stelletjes die in een kliniek moeten gaan om zwanger te kunnen worden, en en en. Daar is dus altijd ook een partner bij, die de miskraam lichamelijk niet voelt, maar wel een gebroken hart heeft. Ik heb deze tekst dus uiteindelijk voor alle partners geschreven.