Toen ik voor de derde keer zwanger was, had ik het mentaal erg zwaar. Ik had moeite ermee mijn lichaam te kunnen vertrouwen. Vertrouwen erop dat het überhaupt nog een keer goed zou kunnen gaan met mijn zwangerschap. Vooral nadat ik de laatste keer lichamelijk helemaal niet voelde dat er iets mis is met mijn kindje. Toen hoorde ik dat er geen hart klopte, maar mijn lichaam voelde hartstikke zwanger. Dus hoe was het me nu mogelijk om weer opnieuw te kunnen vertrouwen, terwijl ik in de kwetsbaarste periode van de zwangerschap zat – de eerste 12 weken.
Het was echt wel een achtbaan van emoties. Van “Yay, ik ben weer zwanger, we hebben opnieuw een kans gekregen” tot “Dit gaat hem vast ook niet worden, waarom zou het nu dan wel lukken?” zat er alles tussen. Maar ik besefte heel snel dat dit erg vermoeiend is en ik dit eigenlijk zo niet wil voor mezelf en het kleine zieltje in mij. Maar met “Ik moet er maar op vertrouwen” was het niet gedaan.
Ik had een app op mijn telefoon die me heeft begeleid tijdens alle zwangerschappen (zwangerschap plus) en heb besloten met de 3e zwangerschap om de premiumversie te ontgrendelen. Daardoor had ik de optie om kleine meditaties te doen per trimester, wat natuurlijk perfect was voor mij in mijn onzekerheid in het eerste trimester. Dit is geen advertentie of iets dergelijks, maar het was mijn weg die ik ben gegaan en je kan vast ergens anders ook meditaties vinden zonder geld in een app te stoppen. Ik heb dan dus elke ochtend na het wakker worden in mijn bed gezeten en een meditatie van 10-15 minuten gedaan om beter een verbinding op te bouwen met het kleine zieltje. Vaak heb ik tijdens deze meditaties moeten huilen. Maar dat zorgde er ook voor dat ik mijn angst eruit kon gooien, ze niet zomaar wegstopte en ze er mocht zijn. Het hielp mij om te helen.
Naast mijn app heb ik me toen ook in een (Duits) forum aangemeld om daar de optie te hebben om met vrouwen die ook zwanger zijn na een miskraam mijn angsten te delen. Dat hielp mij ook enorm, gewoon omdat ze me begrepen, omdat ze er voor me waren met troostende woorden.
We vergeten veel te vaak dat het dus ook goed zou kunnen gaan.
Dit zinnetje kwam ik precies in deze moeilijke tijd tegen. En het veranderde mijn manier van denken, omdat het juist die deur opende die ik van het begin af aan al dicht had gegooid. En toch had ik momenten op de dag waarop zich een groot gevoel van angst in me heeft uitgebreid. Ik heb ook een website (Miscarriage Probability Chart: https://datayze.com/miscarriage-chart) gevonden via het forum waar ik in zat, waar je je kans op een miskraam per dag kan bekijken. Je vult daar informatie over jezelf in en dan berekent het je kans op een miskraam en laat je weten hoeveel procent je de kans hebt dat alles goed gaat. Dit is misschien niet voor iedereen, maar mij hielp het wel om het percentage voor een mogelijke miskraam te zien dalen met elke week die ik verder was in mijn zwangerschap. Ook heb je op de website dan de functie om op een knopje te drukken waar op staat: “Nervous about miscarriage? Let us reassure you.” en dan krijg je wel in een of meerdere zinnetjes uitgelegd dat de kans dat het goed gaat groter is dan dat het misgaat. Ik persoonlijk vond dit een heel fijne website om af en toe op te kijken tijdens de eerste 20 weken van mijn zwangerschap, juist als ik weer eens was vergeten dat het dus ook goed zou kunnen gaan.
Onder het streepje moet iedereen natuurlijk zijn eigen manier vinden om het vertrouwen weer op te bouwen met het eigen lichaam. Dit waren een paar handvatten die mij tijdens deze moeilijke periode hielpen en die wilde ik wel delen, voor het geval dat ze ook voor iemand anders een hulp kunnen zijn.
Last but not least moet ik ook heel eerlijk zeggen dat ik in week 6, 9, 10, 11, 13, 16 en 20 een echo heb laten doen. 2 daarvan waren betaald door mijn man, dat was de echo van week 10 en 16. De echo in week 10 hebben we laten doen, omdat het tussen week 9 en 10 de laatste keer juist mis is gegaan en ik het erg spannend vond… Naja… ondragelijk is wellicht een beter woord. Daarom hebben we besloten nog een echo te laten doen om iets meer rust te creëren in mijn lijf en hoofd. De echo van week 16 was de geslachtsecho. Toen had ik al veel meer vertrouwen in de zwangerschap en was ik eigenlijk erg ontspannen. Toch vond ik het lang duren tussen week 13 en 20 en wilde ik graag mijn klein zieltje al sneller weer zien, dus toen deden we maar die geslachtsecho en mochten we haar zelfs 3D zien. Wat ik hiermee wil zeggen is: laat je niet gek maken door jezelf of iemand anders. Als je de behoefte hebt om je kindje vaker te zien, omdat je het erg spannend vindt, dan ga het vooral lekker doen. Voor je eigen rust en daarmee ook voor de rust van je kindje. En waar het dan ook nog bij helpt, is het vertrouwen in je lichaam weer op te bouwen.
Vergeet niet: het kan dus ook goed gaan!